مُهمَلاتِ یک ذهن پر از انباشته های احساسی و ادبی

خستگی رنج عذاب آوری که همچون تازیانه بر عواطف زیبای ما ضربه میزند ... ...

زندگی از نظر من : زندگی از نظر من  شمع و پروانه و گل است  زندگی در نظر من  قصه ی سوسن و گل است زندگی را می‌توان  مثل یک قصه نمود  گاه شیرین و گهی  تلخ و پر غصه نمود  خنده هایی که پر از  عطر سبز گلهاست  یا که آن اخم بزرگ  که مثل صاعقه هاست  زندگی جان من است  درد و درمان من است  کاش میشد که بفهم  زندگی نام من است...

سلام  ۱۴۰۰/۱۱/۲ بالاخره ۴ روز از امتحانات گذشته ، چند روزی هم مدرسه استراحت داده که فردا آخرین روزشه😶😶 هیچ حسی به کارهام ندارم ، انگار همه ی کارهای عقب افتادمو انجام دادم... فقط آهنگ گوش دادم و کتاب خوندم 😐 نی نی وبلاگ که میام گاهی یک یا دو کامنت دارم ، دیگه اغلب کمتر کسی پست میزاره . منم حس نوشتن ندارم. شهرمون سرد شده یعنی به معنای تمام🙂 هوا گاهی ابریه جوریه که دلم میخواد بزنم زیر گریه😅 و شبای مهتابی که حالمو میزون میکنه 🙂🙂🙂 خلاصه مشتاقانه منتظر شروع کلاسام که برای کارهام که اهدافی برای کارهام داشته باشم ، یا اینکه بیشتر به عید نزدیکتر بشم و این بهونه ای باشه برای نو شدن روز هام... ...

سایه خسته بود و نمی توانست متظاهر کننده ی خوبی باشد ، به همین دلیل به سمت بیرون رفت تا حالش عوض شود. حال همه خوب بود ، اما این وسط یک مشکل بزرگ وجود داشت. درد بدی به سراغ سایه آمده بود .... دست راستش بی حس و قلبش تیر می‌کشید... خودش پزشک بود و می‌دانست چه اتفاقی افتاده.. اگر آنروز طلسم به صورت غیر مستقیم به دستش نمی خورد و اشعه های سبز رنگ آن طلسم نصفه نیمه از رگ دست سایه به قلبش نمی‌رسید ، سایه اینچنین شکسته نمیشد. اما.... اگر خورده بود؟ او حتما مرده بود. اشک های سایه تا نیمه سرازیر شده بود که ناگهان حضور کسی را حس کرد . رفت و از ماشین کیفش را برداشت تا بهانه ای برای غیبت طولانی اش داشته باشد. همانطور که داشت دنبال ک...

سلام خوبید؟ ...

سلام به همگی امروز آخرین امتحان رو دادیم و..... تمام🙂🙂🙂🙂🙂 سر امتحان دنبال ادامه رمانم بودم😐😐😐😐 بسی زیبا و بسی دلنشین 🙂

_عیب نداره بابات که آدم شده ، بعدشم تو تنها نیستی که هروقت تنها بودی بگو خودم بیام پیشت ولی الان درس بچه ها مهمتره اونا دوروزه تنها بودن. +باشه به سلامت سلام برسون. سایه طوبی ، تنها قهرمان و الگوی زندگیش را بدرقه کرد. در قرارگاه وقتی طوبی رفت ، آدری پوف بلندی کشید. +اون زن کی بود؟ این هری بود که با صورتی عرق کرده این سوال را کرده بود. مالی زودتر از آدری گفت : +میشناسمش ، او زن قبلا همکلاسیم بود . دختر بزرگ اسماعیل خانه ، طوبی اسمیت ! اون زمان هم خیلی جسور و شجاع بود . همسن منه ولی خیلی جوون به نظر میاد. کسی جرعت نداره جلوش بایسته . چند روز بعد ، یعنی یک روز به شروع شدن سال تحصیلی سایه آمد. همه آن روز که طوبی آمده بود را فراموش ک...

فردا صبح بر خلاف دیشب در قرارگاه اتفاقات خوبی افتاد . اما مبصر شده بود! و خبر های جدیدی در راه بود. طوبی صبح از سایه خواسته بود که اورا به قرارگاه ببرد . وقتی سوار ماشین شدند ، سایه راه افتاد . طوبی گفت : +منو ببر اونجا. _کجا؟ +اونجا ، اون قرارگاه _واسه چی . +مگه تو نمیگی این داداش ما باز دسته گل به آب داده ، میرم سربه راهش کنم. سایه فرمان را چرخاند کشید و جلوی ساختمان آجری توفق کرد. _رسیدیم . طوبی سینه اش را جلو داد و با صلابت پیاده شد، سپس قیافه اش جدی شد . سایه این قیافه عمه طوبی را بسیار دوست داشت ، زیرا هر طور با این حالت به سراغ پدرش میرفت ، پدر از پسری لوس و عصبانی به پسری مودب و سر به زیر تبدیل میشد! طوبی با گام هایی...

سایه خسته و عصبی به سوی قرارگاه میرفت. اصلا خبرهای خوشی نداشت. در طی ۲۴ ساعت گذشته ، هری تا پای اخراج شدن رفته بود ، خودش در یک پرونده ی مهم شکست خرده بود و خانه اش هم توسط اختراعات عجیب همسایه ی عجیب و غریب او ، تا نیمه تخریب شده بود. جلوی قرارگاه پارک کرد . ماشین را قفل کرد ، سرش را روی فرمان گذاشت و تا می‌توانست گریه کرد ، نفهمید کی خوابش برده بود که با صدای تلفنش از جا پرید. پدر بود. با حالتی ناراحت گفت : +سایه ، جلسه ی اعضا برگزار شده کجایی؟  _جلوی قرارگاه. در آینه ماشین نگاهی به خودش کرد. ای وای ! صورتش بر اثر خوابیدن روی فرمان قرمز و کبود شده بود! سعی کرد تابلو نباشد که ساعتها گریه کرده است....