برف و باران پارت۲

نه برف بود و نه باران 

تو بودی و هجران 

و دردی بی پایان 

از فرط این هجران 

چون سوگ بی پایان 

نشسته ام و بی امان 

به راهی بی پایان 

بی تو می نگرم 

و تو انقدر از صبوری من 

درس بی وفایی گرفته ای که 

که هجرانت را 

سالهاست 

پایانی نیست 

به چه فخر می فروشی 

و به چه می نازیدم 

ما هردو از تبار دردیم 

اما قبیله تو رو به بی وفایی گذاشته 

و قبیله من 

نان هرشبش را

با خون دلی از جنس جنون امیخته..

هجر می کنی 

و درد قافله ات را به جان میخرم 

تا بخندی و گمان کنم تقدیر کمی خوشی برایمان خواسته 

از چه می نالی 

و بر چه میتازی

و از چه اینگونه بر فخر خود می بالی

ما هردو دانش اموز کلاس درد بودیم 

و استاد روزگار به ما روی خوش نشان نداد 

تنها نمره قبولی مال کسی بود 

که سکوت کرد 

دلبسته نشد 

و تا انتها صبر کرزید 

درین کلاس تو رد شدی

و من چنان دلبسته تو بودم 

که برگه صبرم را پاره کردم 

و دچار چنون بیصبری تو شدم

نگاهم نمی کنی 

نگاهم نمی کنی و نمی دانی 

از رنج فراغ و درد وصال دوباره ات اتشین شده ام...

و اگر تو به سراغم ایی 

ابراهیم وار 

از وجود قدوم تو گلستان میشوم

بیا و بازگرد 

بیا که 

چشمان یعقوبم پیرهن یوسفت را می طلبد 

بیا 

که عطر طره گیسویت همان پیرهن سپیدی ست که اگر به من بخورد ...

جوانی و فروغ میگیرم...

اما در تو مهری نیست 

چرا که تو 

نیامدی 

نیامدی 

و قلبم رفت 

و نبض ضربان لحظه ها 

از وجودم پر کشید 

و من ماندم 

و 

جهانی بی فروغ

که به انتظار نیم سویه ای 

چشم به راه در قلبت 

پیر و فرتوت 

ایستاده است...

تا تو بیایی 

و راه را باز کنی 

و من می دانم 

راه از حیای تو 

چنان خلوت میشود 

که لحظه ای خواهد امد 

که ما باهم خواهیم بود 

ولی انگاه 

تو می مانی 

و رویای ناتمامی از من 

که لبخند میزند..

که در من تنها همین کور سو زنده است..

و همین..