شعرم

من شاعر دلداده ، دیوانه دلدارم 
تو دلبر رعنایی دوری تو از این خانه 
از حالت هر چشمم خوانی غزل غم را 
اما تو نمیبینی ، این من ، من دیوانه 
تو خوش قد و بالایی ،  من خم شده ام اما 
از بار غم عشقت ، ای دلبر بیگانه 
هر شب که به بالینم ، سر می نهم از خفتن 
 در خواب شبم ایی ای دلبر افسانه
من در طلبت عمری ، دادم به هوا زانکه 
تنها تو کنی من را چندی ز جهان فارغ 
ای کاش غم عشقت کمتر زندم اتش 
ای کاش رقبیان را دوری بکنی اما
یکروز وصالم پاسخ بدهی اری 
من در طلبت رویت هر شب نماز و تو 
دائم پی غیر از من دائم پی انانی ، 
ای دلبر بیگانه کمتر تو بزن اتش
بر پیکره عشقم ، این عشق پر افسانه..
ظهور