مُهمَلاتِ یک ذهن پر از انباشته های احساسی و ادبی

۳ شهریور قراره بریم دماوند تا ۷ از اونجا شاید بریم تهران ...

بچه * سایه بچه از خواب پا میشه میبینه آناهید در به در نوشته فوت کرده ... خون تو رگاش منجمد میشه غارتگر خانم به بهانه مگس دستمو شکست الانم داره نقاشی هامو کپی میکنه😐

سایه تکرار غریبانه روزهایت چگونه گذست  وقتی از جمع کردن اتاق کلافه شده ای

بر گیسویت ای جان ، کمتر زن شانه چون در چین و شکنش دارد دل من کاشانه چون در چین و شکنش دارد دل من کاشانه بگشا ز مویت گرهی چند ای مه تا بگشایی گرهی شاید ز دل دیوانه تا بگشایی گرهی شاید ز دل دیوانه دل در مویت دارد خانه مجروح گردد چو زنی هر دم شانه مجروح گردد چو زنی هر دم شانه در حلقه مویت بس دل اسیر است بینم خونین دل این و آن سر هر دندانه بینم خونین دل این و آن سر هر دندانه بر گیسویت ای جان، کمتر زن شانه چون در چین و شکنش دارد دل من کاشانه چون در چین و شکنش دارد دل من کاشانه بگشا ز مویت گرهی چند ای مه تا بگشایی گرهی شاید ز دل دیوانه تا بگشایی گرهی شاید ز دل دیوانه دل در مویت دارد خانه مجروح گردد چو زنی هر دم شانه ...

ای خدا، ای خدا، ای خدا دیگه دنیا واسه من تاریکه زندگی کوره رهی باریکه آخر قصه ی من نزدیکه این منم از همه جا وا مانده از همه مردم دنیا رانده رانده و خسته و تنها مانده ای خدا، ای خدا، ای خدا چشم بی غم، توی خونه خنده های بچه گونه به دلم شد آرزو بازی عمرمو باختم کاخ امیدی که ساختم عاقبت شد زیر و رو ای خدا، ای خدا، ای خدا تو بر من ای فلک بیداد کردی دل شاد مرا ناشاد کردی شکستی در گلویم شوق آواز نصیبم، نصیبم ناله و فریاد کردی ای خدا، ای خدا، ای خدا دیگه دنیا واسه من تاریکه زندگی کوره رهی باریکه آخر قصه ی من نزدیکه این منم از همه جا وا مانده از همه مردم دنیا رانده رانده و خست...

اقا امام حسین من نوکر شما دستی بکش روی سر های ما آقا اقا بزرگی تون هست تو دلای ما....

پرچم اتاق من بالاخره منهم به آرزوی دیرینه ام رسیدم ...