ایران چو ققنوس به پا می خیزد

در این بهبوهه سرد نا امید کننده اندوه 

یاد وطن مرا دلگرم میسازد

هرگاه که دلسردی این زمهریر شوم نشان

دلم را بهم می ریزد 

و مرا به باتلاق اشفتگی های شوم می کشاند

به گرمای پرچم در اهتزار امده مادرم می اندیشم

و به دست های گرم مشت شده مادرانی که

هزاران فرزند دادند

تا سایه این مادر پاک سرشت ما ایران 

بر سر ما بماند

به تاریکی ها امیدی ندارم سپیده سر باز خواهد کرد

من ، چادر مادرم را روی سرم می کشم و غرق رویا میشوم 

لالایی های مادرانه مادران وطنم کودک نا ارام مرا به خواب می برد و ترس های مرا فرو می ریزد 

به مادرم ایمان دارم

به صبح طلوع فجر ایمان دارم

به مرگ ضحاک های کودک کش بیشتر از هرچیز 

و برافراشته شدن پرچم افراسیاب های دلاور کشورم اطمینان دارم

دلم خون است برای دختران مینابم

من هم روزی به سن و سال انها بودم 

پر کشیدنشان زود بود 

انقدر زود که بعد از یکماه هنوز داغ دلهایمان مثل روز اول تازه است 

دلم خون است برای خانه های پر از عشق و مهری که 

عروجگاه کودکان و نوزادان فرشته ای شدند که سهمشان از این دنیا 

فقط چند ماه و چند سال اندک بود ...

دلم فرو می ریزد

برای مادران و پدرانی که تپه خاک های سرد انها 

شد تنها تکیه گاه کودکانشان.....

و احساس غرور میکنم و به خود می بالم

که این شبها دلیر مردان بزرگی را داریم 

که جان شریفشان را برای ازادی کشور گرو میگذارند 

و شرافت و غرورشان را که میراث تمام بزرگ مردان و دلیر زنان ایرانیست 

برای ما به یادگار 

و می بالم

به زنانی که درمکتب فاطمه صدیقه ، حسنین های ازادیخواه و زینب های پر غرور و حماسه می پرورند 

و مادران ام البنین تبار که عباس های علمدارشان این روزها ، علم امامشان در هر پهنه و میدانی بر افراشته اند 

این روزها بیشار از هر چیز به زن بودنم می بالم 

که من هم جنس و هم وطن  چنین غیوران و دلیرزنان شیر پروری هستم 

که فرماندهان این روزهای ما در مکتب چنین مادرهایی بزرگ شدند و به شکوفایی رسیدند 

من به روزهای ازادی جهان از دست دیو های کودک کش رژیم جعلی اعتقاد دارم 

من به ایرانم ، مادرم ، جانم ، اعتماد دارم 

پاینده باد ایران کشور پر افتخار من و مردمان دلیرش