شعر از سعدی

همه عمر برندارم سر از این خمار مستے

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستے

تو نه مثل آفتابے که حضور و غیبت افتد

دگران روند و آیند و تو همچنان که هستے

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن

تو چو روی باز کردی در ماجرا ببستی

نظرے به دوستان کن که هزار بار از آن به

که تحیتے نویسے و هدیتے فرستے

دل دردمند ما را که اسیر توست یارا

به وصال مرهمے نه چو به انتظار خستے

نه عجب که قلب دشمن شکنے به روز هیجا

تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستے

برو اے فقیه دانا به خدای بخش ما را

تو و زهد و پارسایے من و عاشقے و مستے

دل هوشمند باید که به دلبرے سپارے

که چو قبله‌ایت باشد به از آن که خود پرستے

چو زمام بخت و دولت نه به دست جهد باشد

چه کنند اگر زبونے نکنند و زیردستے

گله از فراق یاران و جفاے روزگاران ...

نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستے!

#سعدی.

꧁