شعرم

در عجب خواهم بود 
که چرا مردم شهر 
غافلند از سِرّم
از سخن های بلند 
و نگاهی کوتاه 
پی یک هم صحبت 
و چرا این انسان 
نتوان بود به قدر کافی 
خوب یا حتی کم 
مهربان ، دوست و کم 
و کمی هم دانا 
که بداند سرّ و همه اسرار مرا 
سر این درد نهان
و بداند سر 
مردمان را نکند 
فاش ، اما که دریغ 
من نمی دانم ای 
که کسی هست 
و کسی خواهد بود 
با چنین شرط و شروط ؟
و دریغ از بودن 
که کسی باید بود 
که مرا همدرد و
و مرا هم صحبت 
ولی از درد سخن 
نه مرادیسات مرا 
از نیان سختی 
و نه یاری دارم 
بهر این حرف و سخن..