مُهمَلاتِ یک ذهن پر از انباشته های احساسی و ادبی

من اگه خونم طبقه اول باشه و کسی بیاد به پنجره خونم سنگ بزنه و ناسزا بده، می‌بینم، می‌شنوم و بنابراین، ناراحت و عصبانی میشم و ممکنه کلِ روزم رو بخاطر یه پشه از دست بدم...! اما اگه خونم طبقه دهم باشه نه‌تنها سنگش اصلا به پنجره خونم نمی‌خوره بلکه چون ریز می‌بینمش و خوب نمی‌شنومش میگم لابد اومده سلام و احوال پرسی کنه. باهاش بای بای می‌کنم، پنجره رو می‌بندم و میرم سراغ کارهای مهم‌تر زندگیم... ولی اگه طبقه‌ 30ام باشم نه‌تنها اصلا نمی‌بینمش و تو رادار من نمیاد بلکه فقط دارم از اون فضا و ویو‌ی زیبا لذت می‌برم. نتیجه؛ ما اگه ارتفاع نگیریم آدم‌های کوچولو و ...

حس خوب یعنی  یک لیوان چای و یک منظره دلباز یک صبح تابستانی قشنگ  بیخیال غصه ها ...

نمیدانم چگونه وصف کنم احوال خوش خودم را حال میدانم که خدایی هست که گاهی برای بندگانش سورپرایز دارد 🌹🌹🌹🌹🌹

سجاده ام را که پهن میکنم  گویی فرش زیر پایم بهشت است هر دانه تسبیح که با ذکر من میرود  مانند قطره آبی که بر دل صحرا می‌چکد و میشوید همه غبار هارا غبار دل من را هم از گناه می شوید  با هر ذکر  من به تو نزدیکتر میشوم  از مرهم زخم های من ...

وقتی که انسان ها با شخصی ، محلی ، یا نوع خاصی از زندگی عادت کرده باشند و ناگهان شخص را از دست داده باشند جای خالی اش تا ابد در دل باقی می ماند.  از این دلتنگی آدم احساس تنهایی و پوچی میکند. جین وبستر  کتاب جودی ابوت